દરબાર શ્રી પુંજાવાળાના અવસાનથી ગુજરાતી વાર્તા કથનનો એક ઘેઘુર વડલો ધરાશયી થયા

દરબાર પુંજાવાળા એભલવાળા સાહેબનો જન્મ ઇ.સ. 1929માં રાજવીશ્રી એભલવાળા સાહેબને ત્યાં થયો હતો.તેઓએ તા.16-9-2020ના રોજ પોતાના દરબારગઢમાં સાઁણથલી ખાતે અંતિમ શ્વાસ લીધા. તેમણે બાળપણથી જ માતાના ખોળાથી જ યોગવશિષ્ઠ રામાયણ અને ગીતાનુ રસપાન કર્યું હતું, તેમને પિતાશ્રીએ પ્રવાસની અનુકૂળતા કરી આપતા તેઓને પ્રવાસનો શોખ જાગ્યો અને કુદરતના ખોળે ફરવા માંડયા કુદરત પ્રેમી બનતા ગયા તેઓએ ડીંગળ, પીંગળ, અને વ્રજભાષાના ગ્રંથોનું અધ્યયન કર્યું હતું તેમનો શોખ સાહિત્ય તરફ ઢળતો ગયો પછી તેઓએ દર્શનશાસ્ત્ર વિષય સાથે રાજકોટની ધર્મેન્દ્રસિંહજી કોલેજમાંથી એમ.એ.ની પદવી મેળવી હતી. અમરનગરના દરબારશ્રી અમરાવાળા સાહેબ તેમના પિતાશ્રીના ખાસ મિત્ર હોવાથી તેઓ પિતા સાથે વારંવાર અમરનગર જતા અને ત્યાં કલાકારો કવિઓ કસબીઓ, વાર્તાકારોનો પરિચય થતાં તેમને પણ વાર્તા તરફ આકર્ષણ જાગ્યું અને તેમણે લોક વાર્તાના માધ્યમને પસંદ કર્યું. તેઓ એવા પડછંદ દેહધારી હતા કે તેમને જે મળ્યાં હોય તે કાયમને માટે તેમની સ્મૃતિ એમના મનમાં આલેખાઈ જતી હતી એવાતો એ જબરા પર્સનાલિટીના માલિક હતા અને એમને જુઓ એટલે જાણે કે બીજા બૃહસ્પતિ જોઈ લ્યો એવો એમનો માભો. દેશી રજવાડાના એક રાજ રાજવી એટલે એમાં તો વાણી-વર્તન વિવેકમાં તો શું કહેવું પડે આવી એમની બેજોડ પ્રતિભા હતી. દરબાર પુંજાવાળા સાહેબે પોતાની આ આવડતને લોકકથાની વાર્તાની શૈલી એમણે ક્યારે અર્થ સાથે જોડેલ નહીં એટલે કે એમણે એક શોખ અને ઇતિહાસનું સંસ્કૃતિનું ષિકાર્ય કાર્ય કર્યું હતું એમ કહી શકાય. દરબાર સાહેબની એક વિશેષતા એ પણ ગણાવી શકાય કે જેમણે પોતાના નવ દાયકાની સફર દરમિયાન કોઈની સાથે કોઇ પક્ષ સાથે કોઈ વિચારધારા સાથે ક્યારેય જોડાવાનું પસંદ ન કર્યું અને પોતે સ્વતંત્ર પોતાની મેળે જ પોતાની પ્રતિભાથી એવો પોતાના નાના એવા ગામ સાંણથલીમાં જુલે બેઠા-બેઠા એણે ગુજરાતભર નહિ પણ દુનિયા આખીમાં જ્યા ગુજરાતી પ્રજા વસે છે સંસ્કૃતિ પ્રેમી વસે છે વાર્તા પ્રેમી લોકો વસે છે ત્યાં પોતે આદર માનપાન અને સ્થાન પામ્યા હતા એમના જવાથી સૌને મનમાં એક ઊંડો ધ્રાસકો પડ્યો છે અને સમગ્ર ગુજરાતમાં જુદા જુદા સોશિયલ મીડિયાના માધ્યમથી એમને જબરજસ્ત બેહદ શ્રદ્ધાંજલિઓ પાઠવવામાં આવી છે એ બધું જ જોતા એમ લાગે છે કે દરબાર સાહેબ ખરેખર જીવી જાણ્યા અને એમના મૃત્યુ પ્રસંગે પણ લોકોએ એમને એટલા જ આદરથી જોયા જાણ્યા અને સમજવાનો પ્રયત્ન કર્યો છે આવું જેના અવસાન પછી મને ત્યારે એમ લાગે છે કે પોતે ખરેખર પ્રજાના હૃદયમાં બિરાજમાન એક એવા મોટા ગજાના લોકકથાકાર વાર્તાકાર અને લેખક હતા એમ ગણાવી શકાય. આજે ગુજરાતના શ્રેષ્ઠ કવિઓ લેખકો ઇતિહાસ પ્રેમીઓ સંસ્કૃતિ પ્રેમીઓ વાર્તા પ્રેમીઓ ચારણો બારોટો બધાયે તેમને પોતાના શબ્દોમાં શ્રદ્ધાંજલિ અર્પણ કરી પોતાનો ભાવ વ્યક્ત કરીને દરબાર સાહેબ તરફ પ્રત્યેનો પ્રેમ વ્યક્ત કરીને ઇતિહાસનું સંસ્કૃતિને જાળવવાનું જે કાર્ય તેમણે કર્યું હોય એને યોગ્ય રીતે શ્રદ્ધાંજલિ આપીને ગુજરાતી જનતાએ ગુજરાતની સંસ્કારિતાનો પરિચય કરાવ્યો છે.દરબાર પુંજાવાળા સાહેબને સમગ્ર ગુજરાત અને ગુજરાતી પ્રજા જ્યાં જ્યાં વસતી હશે તે ક્યારેય ભુલવાની નથી. ત્યારબાદ તેમની અસંખ્ય વાર્તાઓ ટી.વી. રેડીયો પરથી પ્રસારિત થઈ છે તેઓ પોતાની વાર્તામાં શૃંગાર રસ, ભક્તિરસ, વીર રસ, કરુણ રસ એવી રીતે પીરશે કે શ્રોતાઓ આફરીન થઈ જાય તેઓને દિલ્હીની માતબર સંસ્થાએ તજજ્ઞોની ઉપસ્થિતિમાં સાંભળી શ્રેષ્ઠ લોકવાર્તા કથકનો એવોર્ડ આપ્યો ત્યારે બીબીસી લંડન પરથી તેમની પ્રશંસા કરવામાં આવી હતી. ગુજરાત રાજ્ય સંગીત અકાદમીએ તેમને 1998 -99નો ગૌરવ પુરસ્કાર એવોર્ડ રાજ્યપાલશ્રીના હસ્તે એનાયત કરવામાં આવ્યો હતો તેઓનું બોટાદ મુકામે પ્રમુખસ્વામી મહારાજના હાથે કાઠી સમાજે બહુમાન કર્યું હતું. તેઓને રાજકોટ સૌરાષ્ટ્ર યુનિવર્સિટીમાં ઝવેરચંદ મેઘાણી એવોર્ડ એનાયત કરવામાં આવ્યો હતો તેઓએ દેશ-વિદેશમાં માન-સન્માન મેળવી અને વિવિધ એવોર્ડ મેળવ્યા હતા જેમણે પરદેશનો પ્રવાસ પણ ખેડેલ હતો.દરબારશ્રી પુંજાવાળા સાહેબ તેમની પાછળ તેમના ત્રણ સુપુત્રો શ્રી મુળુવાળા, ડો.વિક્રમવાળા, શ્રી દેવકુવાળાને મુકતા ગયા છે. જેમાં ડો.વિક્રમવાળા પણ એક સારા વાર્તાકાર છે તેમનો સાહિત્ય વારસો જાળવવાનું કાર્ય કરી રહ્યા છે.